โลกมันช่างหมุนเร็วเหลือเกิน

สารภาพก่อนว่า ตอนแรกผมว่าจะหายไปสักระยะใหญ่ตั้งแต่ลงเรื่อง เพราะว่าฉันยังไม่พร้อมมีใคร และเพราะใครไม่ต้องการจะมีฉัน

 

คล้ายอาการทางความรู้สึกบางอย่างมันทรุด แต่ก็ยังทำเป็นยิ้มและลงเรื่องช่วงวันลอยกระทง จิบความรักชมดวงจันทร์ จิบความฝันชมดวงดาว

 

คราวนี้ตั้งใจที่จะเว้นระยะในแต่ละเรื่องพอสมควร

 

เพราะเหตุผลมีดังนี้

 

1.ผมต้องอ่านต้นฉบับของรุ่นพี่/รุ่นน้อง อย่างพิถีพิถัน และเขียนความคิดเห็นเพื่อเปิดประเด็นพูดคุย (มีน้องคนหนึ่งที่เพิ่งรู้จักส่งเรื่องสั้นขนาดยาวมาให้ผมช่วยดูให้ – ตอนนี้ผมยังไม่ได้แตะเลย)

2.ผมต้องเขียนเรื่อง เขียนงาน ทั้งเรื่องสั้น (ที่ค้างคา) อีกทั้งพยายามเขียนบทความในหน้าที่ (ว่างเว้นมาสักระยะแล้ว – มีประเด็นที่จะเขียน แต่เขียนไม่ออก)

3.มีน้องๆ นักศึกษามาฝึกงานแล้ว ผมเองนั้นไม่รู้จะทำตัวอย่างไร ผมเกรงๆ กับการวางตัวพอสมควร อีกอย่างต้องเข้าไปสวมบทคนดูแลเรื่องบทความ (ผมให้อิสระ – ไม่ชอบสั่งใคร – และไม่ชอบให้ใครสั่ง) แต่ก็พยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

4.ผมต้องประสานงานโปรเจ็กต์บางอย่างกับรุ่นพี่ เรียกว่าค่อนข้างหมกมุ่นพอสมควร (ดอกไม้ของคนป่วย)

5.สารภาพตามตรงอีกครั้งว่า หัวใจของผมตอนนี้ลอยอยู่ที่ไหนไม่รู้ บางครั้งมันก็อยู่ในสวนดอกไม้ บางครั้งมันอยู่ในพายุมรสุม ในห่าฝนรุนแรง – บางชั่วโมง ผมหลงลืมตัวตนความเป้นตัวเอง

 

และต้องขอโทษจริงๆ ผมไม่ได้ไปเยี่ยมบ้านคนอื่นๆ เลย

แต่ความคิดเห็นของผมก็มีเข้ามาเรื่อยๆ

 

นี่คือสิ่งที่บ่งบอกแสดงว่า

 

“เราไม่ได้คอมเมนต์คนอื่น เพียงเพราะหวังให้คนอื่นมาคอมเมนต์คืน”

 

 

 

เป็นความจริงเลยครับ

เรื่องก่อนหน้า ผมได้รับคอมเมนต์ไป 20 กว่าคอมเมนต์

 

ทั้งที่ผมไม่ได้ไปเยี่ยมบ้านใครเลย

 

ซึ้งใจและกล่าวคำขอบคุณก็คงดูจะน้อยไป

 

บ้าน EXTEEN เป็นบ้านแรกที่ผมเข้ามาทันทีที่ได้เปิดคอมพิวเตอร์

เพราะอะไรผมพยายามหาคำตอบอยู่นาน

 

แต่ผมรักบ้านหลังนี้ อยากมอบดอกไม้ให้ทุกคนที่เข้ามาจังเลย

 

เอ๊ะ...แต่ผมสัญญากับตัวเองว่าจะไม่เด็ดดอกไม้

เอาไปทั้งกระถางเลยจะว่าอะไรมั้ย

 

สนใจรับดอกไม้จากคนป่วยไหมหนอ...

 

 ------------------------------------------

 

ป.ล.โปรเจ็กต์ที่ผมทำกับรุ่นพี่-รุ่นน้อง ชื่อ “ดอกไม้ของคนป่วย” เป็นหนังสือทำมือ คาดว่าเร็วๆ นี้คงเป็นรูปเล่ม มีเรื่องของผมด้วย ไม่รู้ว่ามีใครอยากอ่านหรือเปล่า ถ้าอยากอ่านจะได้เอามาลง แทนคำขอบคุณแล้วกัน

 

ป.ล.2 ส่วนถ้าใครอยากอ่านเรื่องของคนอื่นๆ และอยากได้เป็นรูปเล่ม สนับสนุนความฝันของพวกผมก็คงต้องรอสักระยะ รายละเอียดเรื่องรูปเล่มอยู่นอกเหนือการจัดการของผมครับ (ป.ล.นี้มีโฆษณาแฝงแฮะ)

 

ป.ล.3 ฝากถ้อยคำขอบคุณทุกคนครับ

 

 

ฉันไม่หวั่นในรักเพราะยังรัก

รักสอนให้ฉันรู้จักความลึกซึ้ง

แม้สุขเศร้าเหงาร้ายหลายคำนึง

แต่รักยังติดตรึงทุกเวลา

 

ฉันจะหวั่นในรักเพราะเธอไม่มีรัก

ปล่อยฉันเศร้าซึมหนักรักไร้ค่า

หากเธอรัก รักไม่หวั่น ทุกวันเวลา

เราจับมือมองตา - ใต้ดวงดาว - หนาวยังอุ่น