ชีวิตเรานั้นยิ่งใหญ่
posted on 15 Jan 2008 12:53 by sillyfake in DayByDayผมคิดอยู่เสมอว่าชีวิตที่เกิดมานั้นสั้นแสนสั้น อายุเฉลี่ยของคนไทยจากข้อมูลบอกเอาไว้ว่าประมาณ 75 ปี
75 ปีที่กล่าวถึงนี้คืออายุที่เราดำเนินชีวิตแบบปกติ ธรรมดา ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุข
ถ้าหากใครกินเหล้าหรือสูบบุหรี่ อายุอาจจะเฉลี่ยต่ำลงกว่านี้ พูดง่ายๆ ก็คือว่าตายเร็วขึ้น
เพื่อนมักเถียงกับผมว่า คนที่กินเหล้า สูบบุหรี่บางคนก็ไม่เห็นเป็นอะไร แถมดูท่าว่าจะอยู่ไปได้อีกนานเสียด้วย
ผมจับประโยคถ้อยคำของเพื่อน จึงขีดเส้นใต้ไปที่คำว่าบางคน
บางคน ไม่ใช่ทุกคน
และบางคน มักถูกอ้างไปถึงจำนวนคนส่วนน้อย
เพื่อนไม่เข้าใจที่ผมพูด ผมหยิบกระดาษชำระขึ้นมา สมมุติว่านี่คือพื้นที่ของปอดและตับ อธิบายให้เพื่อนเห็นภาพ ล้วงเอาปากกาหมึกซึมที่พกติดตัว จิ้มไปที่เนื้อกระดาษจุดเล็กๆ อธิบายว่าหมึกสีดำที่แต้มลงไปนั้นคือการกินเหล้าหนึ่งครั้งและสูบบุหรี่หนึ่งมวนพอกินและดูดบ่อยเข้าสีดำก็เริ่มลาม
เพื่อนได้ยินก็อ้างต่อถึงยุคสมัย
ผมได้ฟังก็ยอมรับว่า ในปัจจุบันนี้อาหารการกิน สภาพแวดล้อมต่างๆ ก่อให้เกิดสารพัดโรคโดยที่เราไม่รู้ตัว เราไม่เป็นโรคใดก็ต้องเป็นโรคหนึ่ง ทุกคนจะต้องมีโรคประจำตัว ไล่ไปตั้งแต่เบาหวาน โรคหัวใจ โรคมะเร็ง
ชีวิตมันก็ต้องเสื่อมไปตามธรรมชาติ
ผมย้อนเพื่อนกลับคืนไปว่า ในเมื่อทุกคนรู้เช่นนี้ ทำไมทุกคนไม่รู้จักรักชีวิต ทุกคนรู้ว่าจะมีโรคร้ายติดตัว ทำไมไม่รู้จักผ่อนหนักให้เป็นเบา ทุกวันรู้ว่าเกิดมาจะต้องตายอยู่แล้ว เลยพยายามทำร้ายชีวิตกระนั้นหรือ
ผมเพิ่งมานั่งคิดเรื่องเหล่านี้ เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา สุขภาพของตนเริ่มแสดงอาการบางอย่างให้เห็น ส่อพิรุธว่าหากยังใช้ชีวิตกับเหล้ายาอย่างที่เป็นร่างกายอาจทรุดหนักกว่านี้ ผมเหมือนได้ยินคำเตือนข้างหู “หากเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง”
อาจจะทำได้ยาก เพราะเพื่อนและรุ่นพี่แต่ละคนเป็นนักดื่ม นักสังสรรค์ เมื่อพบปะเจอหน้า เป็นไปได้ยากที่จะเข้าร้านสั่งน้ำอัดลมมานั่งกิน
ที่ผมพูดเรื่องนี้ ในวันนี้ก็เพราะว่า ร่างกายของผมเหมือนมีบางอย่างไม่ปกติ หลังจากกินเหล้าติดต่อกัน
ชีวิตเรานั้นเปราะบางจริงๆ ครับ แต่อย่าลืมว่าชีวิตเราก็ยิ่งใหญ่คู่ควรที่จะดูแลรักษาเช่นกัน
ครับๆ รู้ทั้งรู้ว่าสักวันเราต้องตาย ร่างกายเป็นเพียงที่อยู่ของวิญญาณ เป็นบ้านของความรู้สึกนึกคิด สักวันก็ผุพังสลายไปตามกาล แต่เราก็น่าจะภูมิใจไม่น้อยที่ชีวิตหนึ่งเราได้มาอาศัยและดูแลบ้านหลังนี้
ดูแลสุขภาพ และใช้ชีวิตดีๆ นะครับ
แต่เพราะรู้ว่าซักวันนึงจะต้องตายเราจึงมีชีวิตอยู่อย่างเต็มที่...เต็มที่ของแต่ละคนมันก็ต่างกัน
ความคิดผม ความสุขของชีวิตอาจจะไม่ใช่การอยู่ไปนานๆก็ได้ อาจจะอยู่ที่ว่าเราได้ทำอะไรลงไปบ้าง
#1 By meinside on 2008-01-15 14:25