โลกมันช่างหมุนเร็วเหลือเกิน

          ก่อนจะพูดถึงหนังสือเล่มนี้ ผมขอยกถ้อยคำที่ชื่นชอบมาให้ผ่านสายตาก่อนนะครับ

          ประเทศใต้ : ชาคริต โภชะเรือง

-----------------------

          “เขากับฉันเหมือนกันมาก เราต่างกลัวความโดดเดี่ยวเปล่าเปลี่ยว นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมแรกๆ เราจึงเหมือนถูกพลังลึกลับดึงดูดเราเข้าหากัน” (หน้า 31)

          “หลายปีมาแล้วที่มโนราห์จากผมไป ผมทำใจไม่ได้ ผมเหมือนคนอยู่เดียวดาย ความกลัวอันลึกลับบอกผมว่า ผมทำใจไม่ได้กับการมีชีวิตอยู่เพียงลำพัง ผมเหมือนคนที่มีแต่ซากร่าง ทว่าร้างไร้หัวใจ โลกกลายเป็นดินแดนว่างเปล่าแปลกหน้า และแสนเวิ้งว้าง และแม้ใจคลายความเจ็บปวดลง แต่ผมก็ไม่อาจลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคง ใจผมคล้ายกับยังสั่นไหว ล้มตัวลงนอนทีไร ในห้วงนึกมีแต่เรือนร่างบอบบาง กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ดังดอกไม้ของหล่อน และวันสุดท้ายก่อนการจากลา” (หน้า 38)

          “ความรักมิใช่แค่การอยู่ร่วมกัน แต่เป็นเรื่องความเข้าใจกัน” (หน้า 39)

          “น่าแปลกนะ เมื่อก่อนฉันคิดว่าฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้หากไม่มีคนที่ฉันรัก แต่เดี๋ยวนี้ฉันเข้าใจแล้ว ความรักไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต” (หน้า 50)

“ฉันบอกแกว่า ความรัก ! – มันไม่ใช่แค่คนสองคนมาอยู่ด้วยกัน หากแต่เป็นการประสานความรู้สึกส่วนที่ลึกที่สุดในใจของมนุษย์ ซึ่งไม่อาจหาสิ่งใดมาทดแทนได้ เพราะนั่นคือการเชื่อมประสานของจิตวิญญาณ จิตวิญญาณที่ผสมผสานความทรงจำ ผสมผสานความรู้สึกนานัปการที่ทับถมก่อตัวมาแต่อดีตชาติ...” (หน้า 101)

“หลับตา เมื่อยอมรับความจริง ไม่มีเรื่องใดน่ากลัวเกินกว่าที่จะหวั่นผวา ความเปล่าเปลี่ยวโดดเดี่ยวไม่ได้ทำร้ายเรา แต่ความอ่อนแอในใจต่างหากที่ทำร้ายตัวเรา” (หน้า 112)

----------------------

          บอกก่อนนะครับว่า ผมค่อนข้างชอบหนังสือเล่มนี้ แม้จะเป็นเล่มบางๆ ที่อ่านคืนเดียวจบ แต่เนื้อหานั้นค่อนข้างกระแทกใจผมยากจะปฏิเสธ เป็นเรื่องของการพลัดพรากและการตามหาหญิงสาวคนหนึ่ง

          ตามหาหญิงสาวชื่อ “มโนราห์” โดยชายชื่อว่า “สุธน” ในโลกยุคโลกาภิวัตน์

          การเลือกที่จะเรียกชื่อของตัวละครนั้น มีนัยยะสำคัญบางประการเท่าที่ผมรู้สึก ปกหลังของนิยายเรื่องนี้จะโปรยว่า “ประเทศใต้ ชื่อนี้มีความหมายเป็นสัญลักษณ์ในเชิงพื้นที่เท่านั้น”

            มโนราห์จากสุธนไป สร้างความร้าวรานให้กับสุธนยิ่งนัก เขาเพ้อ คร่ำครวญ และคลับคล้ายจมลงไปสู่ “ความป่วยไข้ทางความรู้สึก” ชีวิตที่รอคอยบางอย่างด้วยความไม่แน่นอน เป็นชีวิตที่ค่อนข้างเจ็บปวด

          สำหรับมโนราห์เองนั้น เธอเองไม่เชื่อว่าตัวเองจะดีพอที่จะอยู่เคียงข้างสุธน ความป่วยไข้และแผลเป็นในอดีตของเธอตามหลอกหลอน

          เธอกลัวที่สุธนต้องปลอบประโลมเธอวันแล้ววันเล่า

          เธอรู้สึกเอาเปรียบคนรัก จึงตัดสินใจลาจาก ทั้งที่ความรู้สึกของเธอก็ไม่ได้ต้องการให้เป็นเช่นนั้น

          นอกจากเรื่องความรักที่มองเห็นชัดในเรื่องแล้ว ยังผสมไปด้วยเรื่องทางสังคม การอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติ รวมถึงหลักธรรมะที่เคลือบแฝงไว้ในอักษร ที่หากหยุดขบคิด ก็ไม่ยากที่จะมองเห็น

          ความสัมพันธ์ของคนสองคน ประกอบไปด้วยปัจจัยต่างๆ บริบทที่หลอมรวมมาประกอบสร้างขึ้น ความรักไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวอย่างที่เคยคิดอีกต่อไป

          โลกยังหมุนไป ผมสงสัยว่า ความรักทำให้หลายคนเจ็บป่วย หรือเพราะหัวใจของผู้คนอ่อนแอเปราะบางขึ้น

          แต่ถ้าผมเป็นสุธน หากยังหายใจ ผมจะตามหามโนราห์...

--------------------------------------------------------------