โลกมันช่างหมุนเร็วเหลือเกิน

         ผมรู้จัก พิง ลำพระเพลิง จากงานทางด้านภาพยนตร์และการเขียนบทละครเสียมากกว่า ยอมรับในฝีมือและความรับผิดชอบ แรกๆ นั้นเพียงแค่ชอบเฉยๆ ไม่รู้สึกดิ่งลึกเป็นพิเศษอย่างเช่นทุกวันนี้

อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ภาพยนตร์ที่พิงทำออกมานั้น ค่อนข้างตรงกับความรู้สึกและเหมือนมีความเจ็บปวดบางอย่างซ่อนเร้นลึกผสมอยู่ และเมื่อหากพูดถึงเรื่องความรักต่อหน้าผู้ชายชื่อพิง ผมว่าแววตาของเขาคงอ่อนโยนและเหนื่อยล้าผสมด้วยกัน และหากใครเคยอ่านบทสัมภาษณ์หรือดูรายการต่างๆ ที่เขามาออก จะรู้เรื่องราวของเขาลึกยิ่งขึ้นไปอีกว่า การที่ผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ในคนคนเดียวกันนั้น มันค่อนข้างยาก

หนังสือรวมเรื่องสั้น แกงไก่ล้างโลก เล่มนี้พิมพ์ครั้งที่ 3 เมื่อเดือนธันวาคม 2533 ประจวบเหมาะกับที่ผมมีโอกาสอ่านใน พ.ศ.นี้ อ่านเพื่อเรียนรู้งานในอีกแบบของผู้ชายชื่อพิง

โดยภาพรวมแล้ว หากใครที่เคยผ่านตางานภาพยนตร์และเห็นฝีมือการเขียนบทของเขามาแล้ว คงต้องแปลกใจไม่น้อยเมื่อรู้ว่าเรื่องสั้นเล่มนี้ ค่อนข้างแตกต่างจากงานที่กล่าวมา และไม่โรแมนติกเหมือนภาพยนตร์ที่เขาสร้าง จะว่าไปแล้วเนื้อหาในเรื่องส่วนใหญ่ก็ออกแนวหนักๆ เล่นกับความเป็นสังคมวัตถุนิยม และหากจะตลกโปกฮาก็ออกแนวขื่นๆ เสียมากกว่า เมื่ออ่านจบผมเห็นความคิดหลายอย่างของผู้ชายคนนี้ที่ไม่ได้เห็นตามสื่อต่างๆ

เป็นไปได้ไหมว่า งานเขียนเป็นงานที่เราสามารถซ่อนนัยยะเพื่อบอกบางอย่างได้หลากหลายมากกว่างานประเภทอื่นๆ ที่วิ่งดิ่งเข้าหาผู้เสพอย่างเห็นผลทันตา เพราะงานเขียนต้องค่อยๆ ละเลียดผ่านการอ่านและขบคิดตามเรื่องราว

ผมเคยผ่านตางานหนังสือของพิงมาบ้าง แต่ก็ปล่อยเลยผ่านไป สารภาพว่านี่เป็นเล่มแรกของเขาที่ผมอ่านอย่างจริงจังและจบ (ผมเคยอ่าน สำเนาทะเบียนบ้า ผ่านๆ จากร้านหนังสือ)

แต่นี่ไม่ใช่เล่มสุดท้ายของเขาแน่ๆ ที่ผมจะอ่าน.